← Terug naar CTP ConThe First Crossing
Clipsy’s eerste reis buiten zijn wereld
Scroll om te beginnen ↓
Er zijn plekken waar werelden dichter bij elkaar liggen dan ze zouden moeten.
Niemand merkt ze op. Meestal niet.
Een vreemde flikkering waar niets hoort te zijn. Een geluid zonder duidelijke bron. Iets kleins dat verdwijnt en weer opduikt op een plek waarvan je zeker weet dat je al gekeken hebt.
Wij vergeten zulke dingen snel. Voor een Keepling zijn ze onmogelijk te negeren. Zeker voor Clipsy.
Clipsy kwam ergens anders vandaan. Waar precies is lastiger uit te leggen.
De plek die Keeplings hun thuis noemen staat op geen enkele menselijke kaart. Er loopt geen weg naartoe en de sterren erboven zouden wij niet herkennen. Toch bestaat die plek. Keeplings wonen er al zolang als een Keepling zich wil herinneren.
Het zijn kleine wezens met een onhandige hoeveelheid nieuwsgierigheid. Ze verzamelen. Ze ruilen. Ze discussiëren over wat zeldzaam is en wat er alleen maar zeldzaam uitziet.
Een verbogen stukje metaal kan voor de ene Keepling waardeloos zijn en voor de andere het pronkstuk van een verzameling. Een steen kan gewoon zijn, totdat iemand ontdekt dat er maar drie andere bestaan. Soms maakt het verhaal bij een voorwerp het waardevoller dan het voorwerp zelf.
Keeplings begrijpen dat vanzelf. Clipsy misschien nog wel beter dan de rest.
Als er ergens iets ongewoons opdook, vond Clipsy het. Als iets verborgen was, wilde hij weten waarom. En als er ook maar een kleine kans bestond dat iets zeldzaam was… nou. Dan begonnen meestal de problemen.
Keeplings hebben daar een naam voor.
Het eerste teken was een geluid.
Een zacht geknetter kwam uit een deel van Clipsy’s wereld waar helemaal niets hoorde te zijn. Clipsy stopte. Het geluid stopte ook. Hij zette nog een stap.
Voor hem hing een dunne lijn van licht in de lege lucht. Niet groter dan een kras.
De lijn pulseerde één keer. Er kwam iets doorheen. Geen voorwerp. Een gevoel. En toen nog een.
Die vreemde spanning vlak voordat je iets opent zonder te weten wat erin zit. De voldoening wanneer je eindelijk vindt waarnaar je zocht. De spanning van een ruil die nog beide kanten op kan. De roes van een spel dat afhangt van één laatste zet.
Duizenden kleine momenten. Duizenden levens die Clipsy niet kon zien. Verzamelen. Ruilen. Spelen.
Ergens aan de andere kant van de scheur, onvoorstelbaar ver weg, gebeurde iets. En op een of andere manier had het gevoel ervan hem bereikt.
Clipsy’s oren gingen omhoog. De scheur flitste. Op dat moment werd zijn Hoard Mode geactiveerd.
Clipsy liep naar het licht. In de scheur bewogen beelden. Alleen fragmenten.
Een vlak oppervlak vol felgekleurde voorwerpen. Hoge vormen, op elkaar gestapeld en bedekt met vreemde tekens. Iets duns ving het licht. Toen verdween het beeld.
Een doorzichtige wand. Iets kostbaars erachter. Ook weg. Een figuur in glanzend harnas liep voorbij. Daarachter bewoog iets veel groters, maar voordat Clipsy de vorm begreep, was het verdwenen.
De scheur werd breder. Meer licht stroomde naar buiten. Beweging. Vormen. Kleur. Rijen vol dingen die hij nooit had gezien. Dingen die hij niet begreep en die daarom uiteraard onmiddellijk onderzocht moesten worden.
Clipsy legde één poot tegen de scheur. Niets. Hij duwde harder. De lichtlijn spleet open.
Ongeveer een halve seconde vroeg Clipsy zich af of dit gevaarlijk kon zijn. Toen ving iets aan de andere kant het licht.
Daarmee was de risicoanalyse afgerond.
De scheur werd een rift.
De rift werd een portal.
En Clipsy verdween uit zijn wereld.
Hij viel enkele seconden door het donker. Of enkele minuten. Misschien allebei. Tijd gedraagt zich vreemd tussen werelden.
Toen herinnerde de zwaartekracht zich hem weer.
Clipsy viel uit de lucht, raakte iets zachts, rolde twee keer en belandde met zijn gezicht onder een tafel.
Overal liepen voeten voorbij. Stemmen vulden de enorme ruimte. In de verte speelde muziek. Een stem boven hem dreunde zo hard dat Clipsy’s oren plat gingen liggen.
Hij kroop naar voren. Zijn hoofd verscheen onder het hangende doek. En voor het eerst zag een Keepling onze wereld.
Overal waren dingen bij elkaar gebracht. Niet willekeurig. Zorgvuldig. Bewust.
Dunne, felgekleurde voorwerpen zaten rij na rij in doorzichtige vakjes. Kleine wezens stonden doodstil achter glas. Er waren dozen met tekens die hij niet kon lezen, stapels platte afbeeldingen, kleine stukjes beschilderd metaal en vreemde machines met knoppen.
Sommige dingen zaten in doorzichtige omhulsels die zo precies pasten dat niemand kon aanraken wat erin zat. Clipsy boog zich dichterbij. Dat was vreemd.
Wat had het voor zin om iets prachtigs te vinden als je het niet mocht vasthouden?
De wezens op deze plek hadden ingewikkelde regels over verzamelingen. Maar de verzamelingen zelf begreep hij. Hij voelde dat ze ertoe deden.
Wat deze plek ook was… hij was enorm. En hij zat vol schatten.
Niemand weet precies wanneer de eerste persoon hem zag. Er bestaan verschillende versies van het verhaal.
Volgens de ene stond hij met beide poten tegen een vitrine, zo aandachtig naar binnen te kijken dat hij de mensen achter zich niet zag. Een ander beweert dat hij onder een vendortafel verdween met meerdere fel verpakte voorwerpen tegen zijn borst.
Clipsy spreekt die versie nadrukkelijk tegen. Volgens hem lagen ze al op de grond.
Een derde verhaal zegt dat hij op een lege stoel naast een groep spelers klom en naar hun spel keek alsof hij was uitgenodigd.
Wat er ook gebeurde, één ding werd snel duidelijk. Clipsy was niet van plan te vertrekken. Nog niet.
De kracht die hem naar de rift had getrokken was overal. Niet in de voorwerpen. Tussen de mensen.
Twee vreemden stopten omdat de één iets had dat de ander herkende. Iemand legde geduldig een spel uit. Een kleine hand hield een gekoesterd voorwerp omhoog en een ouder gezicht lichtte plotseling op. Twee mensen bogen zich over dezelfde tafel en liepen later allebei met iets anders weg.
Clipsy had deze momenten vanuit een andere wereld gevoeld. Hier, er middenin, waren ze sterker.
Dus bleef Clipsy. Eerst keek hij vooral. Daarna begon hij te leren.
De vreemde wezens heetten mensen. De kleurrijke rechthoeken waren kaarten. Sommige waren bijna niets waard. Bij andere gingen meerdere mensen eromheen staan met bijzonder ernstige gezichten.
De doorzichtige omhulsels waren ter bescherming. Clipsy begreep de uitleg. Overtuigd was hij niet.
Hij leerde over figures, pins, plushies, comics en games. Mensen hadden complete verzamelingen van wezens die in hun wereld niet echt bestonden. Clipsy vond dat verwarrend.
Sommige mensen hielden dozen jarenlang dicht zonder ze ooit te openen. Dat was nog erger dan de doorzichtige omhulsels. Hij ontdekte cosplay. Dat riep verschillende vragen op die nog altijd niet zijn beantwoord.
Mensen konden twintig minuten discussiëren over de waarde van een kaart en vervolgens zonder aarzelen een andere weggeven omdat iemand anders hem liever wilde. Dat vond hij interessant.
Het kwam niet alleen doordat mensen dingen verzamelden. Het waren niet de spellen, de ruilmomenten of zelfs de schatten. Het was wat eromheen gebeurde.
Iemand die het ontbrekende stuk vond. Iemand die iets nieuws ontdekte. Iemand die iets herkende waar hij jaren geleden van hield. Iemand die tegenover een vreemde ging zitten en later opstond terwijl hij diens naam kende.
Kleine vonkjes. De meeste te klein om op te vallen. Maar samen… hadden ze een andere wereld bereikt.
Soms, wanneer er genoeg mensen bijeen waren, de ruimte luid genoeg werd en duizenden kleine vonkjes tegelijk verschenen, voelde Clipsy het.
Een trilling in de lucht. Zo zwak dat hij soms dacht dat hij het zich had verbeeld. Hij stopte met wat hij deed. Zijn oren gingen omhoog. En heel even, ergens dichtbij…
The First Crossing
Clipsy’s eerste reis buiten zijn wereld
Scroll om te beginnen ↓Er zijn plekken waar werelden dichter bij elkaar liggen dan ze zouden moeten.
Niemand merkt ze op. Meestal niet.
Een vreemde flikkering waar niets hoort te zijn. Een geluid zonder duidelijke bron. Iets kleins dat verdwijnt en weer opduikt op een plek waarvan je zeker weet dat je al gekeken hebt.
Wij vergeten zulke dingen snel. Voor een Keepling zijn ze onmogelijk te negeren. Zeker voor Clipsy.
Clipsy kwam ergens anders vandaan. Waar precies is lastiger uit te leggen.
De plek die Keeplings hun thuis noemen staat op geen enkele menselijke kaart. Er loopt geen weg naartoe en de sterren erboven zouden wij niet herkennen. Toch bestaat die plek. Keeplings wonen er al zolang als een Keepling zich wil herinneren.
Het zijn kleine wezens met een onhandige hoeveelheid nieuwsgierigheid. Ze verzamelen. Ze ruilen. Ze discussiëren over wat zeldzaam is en wat er alleen maar zeldzaam uitziet.
Een verbogen stukje metaal kan voor de ene Keepling waardeloos zijn en voor de andere het pronkstuk van een verzameling. Een steen kan gewoon zijn, totdat iemand ontdekt dat er maar drie andere bestaan. Soms maakt het verhaal bij een voorwerp het waardevoller dan het voorwerp zelf.
Keeplings begrijpen dat vanzelf. Clipsy misschien nog wel beter dan de rest.
Als er ergens iets ongewoons opdook, vond Clipsy het. Als iets verborgen was, wilde hij weten waarom. En als er ook maar een kleine kans bestond dat iets zeldzaam was… nou. Dan begonnen meestal de problemen.
Keeplings hebben daar een naam voor.
Het eerste teken was een geluid.
Een zacht geknetter kwam uit een deel van Clipsy’s wereld waar helemaal niets hoorde te zijn. Clipsy stopte. Het geluid stopte ook. Hij zette nog een stap.
Voor hem hing een dunne lijn van licht in de lege lucht. Niet groter dan een kras.
De lijn pulseerde één keer. Er kwam iets doorheen. Geen voorwerp. Een gevoel. En toen nog een.
Die vreemde spanning vlak voordat je iets opent zonder te weten wat erin zit. De voldoening wanneer je eindelijk vindt waarnaar je zocht. De spanning van een ruil die nog beide kanten op kan. De roes van een spel dat afhangt van één laatste zet.
Duizenden kleine momenten. Duizenden levens die Clipsy niet kon zien. Verzamelen. Ruilen. Spelen.
Ergens aan de andere kant van de scheur, onvoorstelbaar ver weg, gebeurde iets. En op een of andere manier had het gevoel ervan hem bereikt.
Clipsy’s oren gingen omhoog. De scheur flitste. Op dat moment werd zijn Hoard Mode geactiveerd.
Clipsy liep naar het licht. In de scheur bewogen beelden. Alleen fragmenten.
Een vlak oppervlak vol felgekleurde voorwerpen. Hoge vormen, op elkaar gestapeld en bedekt met vreemde tekens. Iets duns ving het licht. Toen verdween het beeld.
Een doorzichtige wand. Iets kostbaars erachter. Ook weg. Een figuur in glanzend harnas liep voorbij. Daarachter bewoog iets veel groters, maar voordat Clipsy de vorm begreep, was het verdwenen.
De scheur werd breder. Meer licht stroomde naar buiten. Beweging. Vormen. Kleur. Rijen vol dingen die hij nooit had gezien. Dingen die hij niet begreep en die daarom uiteraard onmiddellijk onderzocht moesten worden.
Clipsy legde één poot tegen de scheur. Niets. Hij duwde harder. De lichtlijn spleet open.
Ongeveer een halve seconde vroeg Clipsy zich af of dit gevaarlijk kon zijn. Toen ving iets aan de andere kant het licht.
Daarmee was de risicoanalyse afgerond.
De scheur werd een rift.
De rift werd een portal.
En Clipsy verdween uit zijn wereld.
Hij viel enkele seconden door het donker. Of enkele minuten. Misschien allebei. Tijd gedraagt zich vreemd tussen werelden.
Toen herinnerde de zwaartekracht zich hem weer.
Clipsy viel uit de lucht, raakte iets zachts, rolde twee keer en belandde met zijn gezicht onder een tafel.
Overal liepen voeten voorbij. Stemmen vulden de enorme ruimte. In de verte speelde muziek. Een stem boven hem dreunde zo hard dat Clipsy’s oren plat gingen liggen.
Hij kroop naar voren. Zijn hoofd verscheen onder het hangende doek. En voor het eerst zag een Keepling onze wereld.
Overal waren dingen bij elkaar gebracht. Niet willekeurig. Zorgvuldig. Bewust.
Dunne, felgekleurde voorwerpen zaten rij na rij in doorzichtige vakjes. Kleine wezens stonden doodstil achter glas. Er waren dozen met tekens die hij niet kon lezen, stapels platte afbeeldingen, kleine stukjes beschilderd metaal en vreemde machines met knoppen.
Sommige dingen zaten in doorzichtige omhulsels die zo precies pasten dat niemand kon aanraken wat erin zat. Clipsy boog zich dichterbij. Dat was vreemd.
Wat had het voor zin om iets prachtigs te vinden als je het niet mocht vasthouden?
De wezens op deze plek hadden ingewikkelde regels over verzamelingen. Maar de verzamelingen zelf begreep hij. Hij voelde dat ze ertoe deden.
Wat deze plek ook was… hij was enorm. En hij zat vol schatten.
Niemand weet precies wanneer de eerste persoon hem zag. Er bestaan verschillende versies van het verhaal.
Volgens de ene stond hij met beide poten tegen een vitrine, zo aandachtig naar binnen te kijken dat hij de mensen achter zich niet zag. Een ander beweert dat hij onder een vendortafel verdween met meerdere fel verpakte voorwerpen tegen zijn borst.
Clipsy spreekt die versie nadrukkelijk tegen. Volgens hem lagen ze al op de grond.
Een derde verhaal zegt dat hij op een lege stoel naast een groep spelers klom en naar hun spel keek alsof hij was uitgenodigd.
Wat er ook gebeurde, één ding werd snel duidelijk. Clipsy was niet van plan te vertrekken. Nog niet.
De kracht die hem naar de rift had getrokken was overal. Niet in de voorwerpen. Tussen de mensen.
Twee vreemden stopten omdat de één iets had dat de ander herkende. Iemand legde geduldig een spel uit. Een kleine hand hield een gekoesterd voorwerp omhoog en een ouder gezicht lichtte plotseling op. Twee mensen bogen zich over dezelfde tafel en liepen later allebei met iets anders weg.
Clipsy had deze momenten vanuit een andere wereld gevoeld. Hier, er middenin, waren ze sterker.
Dus bleef Clipsy. Eerst keek hij vooral. Daarna begon hij te leren.
De vreemde wezens heetten mensen. De kleurrijke rechthoeken waren kaarten. Sommige waren bijna niets waard. Bij andere gingen meerdere mensen eromheen staan met bijzonder ernstige gezichten.
De doorzichtige omhulsels waren ter bescherming. Clipsy begreep de uitleg. Overtuigd was hij niet.
Hij leerde over figures, pins, plushies, comics en games. Mensen hadden complete verzamelingen van wezens die in hun wereld niet echt bestonden. Clipsy vond dat verwarrend.
Sommige mensen hielden dozen jarenlang dicht zonder ze ooit te openen. Dat was nog erger dan de doorzichtige omhulsels. Hij ontdekte cosplay. Dat riep verschillende vragen op die nog altijd niet zijn beantwoord.
Mensen konden twintig minuten discussiëren over de waarde van een kaart en vervolgens zonder aarzelen een andere weggeven omdat iemand anders hem liever wilde. Dat vond hij interessant.
Het kwam niet alleen doordat mensen dingen verzamelden. Het waren niet de spellen, de ruilmomenten of zelfs de schatten. Het was wat eromheen gebeurde.
Iemand die het ontbrekende stuk vond. Iemand die iets nieuws ontdekte. Iemand die iets herkende waar hij jaren geleden van hield. Iemand die tegenover een vreemde ging zitten en later opstond terwijl hij diens naam kende.
Kleine vonkjes. De meeste te klein om op te vallen. Maar samen… hadden ze een andere wereld bereikt.
Soms, wanneer er genoeg mensen bijeen waren, de ruimte luid genoeg werd en duizenden kleine vonkjes tegelijk verschenen, voelde Clipsy het.
Een trilling in de lucht. Zo zwak dat hij soms dacht dat hij het zich had verbeeld. Hij stopte met wat hij deed. Zijn oren gingen omhoog. En heel even, ergens dichtbij…